De dwingende bewijskracht van een notariële akte is geen juridische toverstaf

Een notariële akte heeft volgens de wet dwingende bewijskracht. Maar ten opzichte van wie eigenlijk en waarvan precies? En betekent dat ook dat wat níét in de akte staat, juridisch niet kan bestaan? De Hoge Raad geeft daar in zijn arrest van 10 juli 2026 een antwoord op.

De zaak draaide om de vraag of de echtgenoot van de eigenaar/verkoper van de woning ook partij is bij de koopovereenkomst. In de koopovereenkomst werd de man als (mede)verkoper genoemd. Hij presenteerde zich tijdens het verkoopproces (waaronder de rondleiding) als verkoper, ondertekende de overeenkomst, vulde de verkoopvragenlijst in en ondertekende deze, en ondertekende twee allonges.

In de notariële leveringsakte werd alleen de vrouw als verkoper genoemd en werd opgenomen dat de man als echtgenoot van de verkoper toestemming heeft verleend tot verkoop.

Toen na de verkoop discussie ontstond over gebreken aan de woning, stelden de kopers dat ook de man als verkoper aansprakelijk was. De man verweerde zich onder meer met de leveringsakte: daarin stond immers dat zijn echtgenote de verkoper was.

Het hof oordeelde dat uit de voornoemde omstandigheden volgt dat de kopers er niet aan hoefden te twijfelen dat de man als (mede)verkoper optrad. Het feit dat de leveringsakte de man niet noemt als (mede)verkoper maakte dat voor het hof niet anders.

Hoge Raad
De man ging in cassatie en betoogde dat het oordeel van het hof miskent dat de leveringsakte dwingende bewijskracht heeft. De klacht kon niet tot cassatie leiden. De Hoge Raad legde dat uit.

Artikel 157 lid 2 Rv bepaalt dat een akte dwingend bewijs oplevert van de waarheid van een daarin opgenomen verklaring van een partij, voor zover de akte bestemd is om dat ten behoeve van de wederpartij te bewijzen. Uit de leveringsakte bleek echter niet dat de man zelf partij was bij de akte en dus liet de Hoge Raad het oordeel van het hof in stand.

Les voor de praktijk
Een akte heeft gewicht, maar is geen juridische toverstaf. Bij een beroep op de dwingende bewijskracht moet niet alleen worden gekeken naar wat er in de akte staat, maar vooral naar wie de betrokken partijen zijn en wat de akte beoogt te bewijzen ten behoeve van de betreffende wederpartij. Een akte kan dus ook niet automatisch bewijzen dat iets dat niet in de akte staat, nooit heeft bestaan.

Meer weten? Neem dan gerust contact met ons op!